Σελίδα 123

Πιο κοντινό βιβλίο είναι η Χρόνικα του Λεοντίου Μαχαιρά. Μου εξήγησαν ότι δεν πρέπει το λαπτοπ να κάθεται πάνω σε ύφασμα και το χρησιμοποιώ για σουβερ. Η σελίδα 123 από κει, όπως διάβασα στην πρόσκληση της LadyBlue , λέει στις περιόδους που ζητά το παιχνίδι:

Και ο κύριος Ερρίκος επιβιβάστηκε στις γαλέρες και πήγε κι αυτός στη Ρόδο όπου συνάντησε (το βασιλιά και) το στόλο. Λοιπόν, στη Ρόδο, οι μεθύστακες οι ναύτες λογόφερναν μεταξύ τους με αποτέλεσμα να σκοτωθούν πολλοί Κύπριοι και Ροδίτες (στα καράβια). Κι ο βασιλιάς διέταξε και διαλάλησαν να μην τολμήσει κανένας ξανά να προκαλέσει επεισόδια, γιατί θα χάσει το κεφάλι του.

Κι απ' το Κούριο του τότε, στο Κούριο του τώρα με ένα κύριο που "κάνει ότι μπορεί γιατί δεν είναι λαικός τραγουδιστής". Ε! πρέπει...

Φτυάρι και πάμετο κάπνισμα είναι μια καλή αρχή - κι ένα σίγουρο τέλος αλλά αυτή η συζήτηση δεν είναι του παρόντος. Σετ με το κάπνισμα, για πιο σίγουρα αποτελέσματα είναι οι αηδίες που τρώω και κυρίως αυτά που αρνούμαι να φάω, τα πράσινα.
Όλα αυτά είναι κακά νοουμένου ότι κάποια μέρα θα σταματήσω να οδηγώ σαν ταξιτζής, γιατί ο συνοδηγός του καρτούν είναι τυχερός κι ας μην το ξέρει - μπορούσε να είναι συνοδηγός μου.
Μισώ τις δουλειές του σπιτιού, τις απεχθάνομαι, τις κάνω κυρίως για να μη γίνομαι ρεζίλι όταν έρχεται κόσμος. Η ντουλάπα εδώ μέσα πρέπει να ανοίγεται με προσοχή και γνώση ότι έπεται ρουχοστρόβιλος. Και τα νεύρα μου έτσι τα χειρίζομαι, τα βάζω κάπου να μην τα βλέπω μέχρι να έρθει η έκρηξη. Μετά μπουμ, μετά ηρεμία και μεταφορά κάπου όπου ο χρόνος δεν έχει καμιά σημασία - για μένα, για τους άλλους έχει. Πού να ήξεραν ότι αργώ γιατί παίζω παιχνίδια σαν αυτό με το ποντικάκι και wii.

Πάντως αυτό το ποστ δεν άργησε επειδή έπαιζα, είχα φορτωθεί με υποχρεωτικούς βαρετοβαρετούς πονοκεφάλους. Το παιχνίδι κι η Lady Blue είναι, όπως πάντα, ένας καλός λόγος να τα αγνοήσω για λίγο. :-)

Φιλία (παιχνίδι via Lady Blue)

δεν είναι οι εμπειρίες που μοιραζόμαστε, όσα μαζί παλέψαμε να νικήσουμε, όσα δώσαμε κι όσα κερδίσαμε. Δεν είναι τα πολλά χρόνια, οι κοινοί κώδικες ή το ενδιαφέρον που είναι πια σχεδόν αδελφικό. Φιλία είναι οι φορές που μείναμε.



...
Σχεδόν άσχετο

Εμείς οι κουκουλοφόροι παιδεραστές, εκβιαστές, έμποροι καπνού και κλέφτες πιστωτικών που κυκλοφορούμε στο νετ έτοιμοι να σκορπίσουμε το έγκλημα και τον πανικό, ανακαλύψαμε ότι μπορούμε να μιλήσουμε, να επικοινωνήσουμε και να εμπιστευτούμε έτερους κουκουλοφόρους. Που δε μας έκλεψαν τίποτα, αντίθετα μας χάρισαν πολλά.

Έχοντας ιστορική επίγνωση της δήλωσης (δηλ παρενέργειες των προεδρικών), είμαι περήφανη που θα μπορώ να πω στα παιδιά μου (που δε θα κάνω) ότι αυτό το έγκλημα η γενιά μου το διέπραξε πρώτη. :-)

... μη κλαις που θάλασσες δεν όριζες πολλές...

Είκοσι χρόνια μετά τις πρώτες εκλογές που θυμάμαι, οι ίδιες παρατάξεις, με τα ίδια ακριβως επιχειρήματα και κάποιες νέες φάτσες πρωταγωνιστούν δήθεν σε "χιτσκοκικό θρίλερ". Αηδίες. Τα θρίλερ είναι για τα παιδάκια που έχουν ομάδα και έχουν τις σημαίες έτοιμες. Οι υπόλοιποι έχουμε πιο σοβαρές δουλειές.

“Η πολιτεία κοιμάται. Μονάχα με την Ανατολή του ήλιου θα σημάνει το βούκινο ψηλά στις βίγλες κι οι πόρτες των τειχιών θα ανοίξουν. Τότε, ένας κόσμος ανάκατος θα αρχίσει να ξεχύνεται στους δρόμους, να βουίζει σαν ποτάμι και να διασταυρώνεται κάτω από τη μεγάλη κάμαρα της πύλης που οδηγεί στην εξοχή.”

... εκεί στην εξοχή, μια κυρά μόλις ξύπνησε από ένα μακρύ τετράωρο ύπνο. Σε ένα δωμάτιο πλάι σε μια λιμνούλα είναι έτοιμη για τη μέρα που ξεκινά. Η κυρά στέκεται στο παραθυρόφυλλο. Δε βλέπει “παρά μονάχα ένα στενό κομμάτι σμαλτωμένο ουρανό”, κι ένα ήλιο “να ρόδίζει τ' ακρογιάλια, να λιώνει σε μενεξελιά άχνη τα βουνά.”

Οι ευχές του Φλεβάρη δεν πρέπει να είναι κοντόπνοες. Ποιος θα τις γράψει και κυρίως ποιος θα τις μεταφέρει;

Ποιος άλλος; “Ένας γλάρος πηδάει από τη θάλασσα, φτεροκοπώντας τρομαγμένα, γράφει μεγάλον κύκλο στον αέρα, κι ύστερα, με καμπύλη άσπρη, λοξή, σβήνει τ' όραμα και βουτάει στο κύμα.”

Χρόνια Πολλά :-)

"Η γραμμή του ορίζοντος

Αν ήταν 1965, δε θα είχαν κάνει τίποτα και θα επιθυμούσαν ακόμα ο ένας τον άλλο, αν ήταν 1985, δε θα είχαν κάνει τίποτα για να μην αναγκαστούν να πουν το πρωί ότι έχουν μια δουλειά, θα είχαν χωρίσει με την πρώτη ματιά ή θα είχαν πέσει αναίσθητοι από το ποτό ώστε να μπορέσουν να κοιμηθούν μαζί, θα είχαν βαρεθεί ο ένας τον άλλο από το πρώτο άγγιγμα. Αν ήταν 1956 θα είχαν παντρευτεί, αν ήταν 1965, θα είχαν πάει σινεμά, θα πέρναγε το χέρι του στον ώμο της, θα την έσφιγγε λίγο, θα της χάιδευε το λαιμό, θα της έδινε ένα φιλί, θα τον απωθούσε χωρίς να τον απωθεί στ' αλήθεια, θα δεχόταν να τη φιλήσει προς το τέλος της ταινίας, το 1969 θα τον φίλαγε κι αυτή, μέχρι το 1973 θα τον φίλαγε κι αυτή κι από το 1975 δε θα πήγαιναν καθόλου σινεμά, θα έκαναν μια σοβαρή συζήτηση. Θα συζητούσαν πολύ σοβαρά για το μέλλον του κόσμου, για το παρελθόν που ήταν έτσι όπως σου λέω, το διάβασα. Μέχρι το 1979 θα συζητούσαν πολύ σοβαρά για την πορεία της ανθρωπότητας, στο βαθμό πού, στο μέτρο πού, σε τελευταία ανάλυση, ποια είναι η βασική αντίθεση, τι πρέπει να κάνουμε. Το πρωί θα είχαν μια δουλειά."

Χρήστος Βακαλόπουλος

Dreams

" show the patient's situation in a highly remarkable light, and one that is very strange to the conscious mind, while at the same time lending to the banal medical situation an aspect that is uniquely attuned to the the mental particularities of the dreamer, and thus capable of stringing his aesthetic, intellectual, and religious interests to concert pitch".*

* C. Yung

Ένα αγαπημένο ποίημα

Ας τη βάρκα

Ας τη βάρκα στο κύμα όπου θέλει να τρέχει,
ας ορίζει τ' αγέρι, τιμόνι - πανί,
τα φτερά άπλωσε πλέρια, άκρη ο κόσμος δεν έχει,
είναι πι' όμορφοι οι άγνωστοι πάντα γιαλοί,
η ζωή μια δροσιά είναι, ένα κύμα, ας το φέρει
όπου θέλει τ' αγέρι, όπου ξέρει τ' αγέρι.

Ας αλλάζουν λιβάδια με βράχους και δάση,
γύρω ας φεύγουν πού πύργοι, πού καλύβας καπνός,
είτ' ευδύλλιο γελούμενο απλώνετ' η πλάση,
είτ' αντάρτες και μπόρες σου κρεμά ο ουρανός,
μη θαρρείς το πανί σου μπορείς να βαστάξεις,
όπου θέλει το κύμα μαζί του θ' αράξεις.

Τι γυρεύεις, τι θέλεις μη κι εσύ το γνωρίζεις;
Έχεις πιάσει ποτέ σου το τι κυνηγάς;
Μη 'που σπέρνεις καλό το κακό δε θερίζεις;
Δε σκοντάφτεις σε ρώτημα σ' ότι ρωτάς;
Ότι σ' έχει μαγέψει κι ότι σού ' χει γελάσει,
το 'χεις μόνος κερδίσει, μοναχός ετοιμάσει;

Άσε τότε το κύμα όπου θέλει να σπάζει,
ασ' τις ζάλες να σέρνουν τυφλά την καρδιά
κι αν τριγύρω βογγά κι αν ψηλά συννεφιάζει,
κάπου ο ήλιος σε κάποιο γιαλό θα γελά
κι αν πικρό τη ψυχή σου το δάκρυ τη ραίνει
πάντα κάπου κρυφή, μια χαρά την προσμένει.

Κωνσταντίνου Χατζόπουλου

Η Δέσποινα με κάλεσε στο νέο παιχνίδι να γράψω ένα αγαπημένο ποίημα. Τα θλιμμένα, πολύ θλιμμένα, σκοτεινά και μαύρα τα απέκλεισα κι έψαξα κάτι αισιόδοξο, κάτι θαλασσινό, κάτι που να ταξιδεύει. (Με λίγες δόσεις θλίψης γιατί πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.)

Άραγε η Σάντι θα βάλει το Μονόγραμμα;

Sunshine on my shoulder

"Sunshine on my shoulders makes me happy

Sunshine in my eyes can make me cry
Sunshine on the water looks so lovely
Sunshine almost always makes me high

If I had a day that I could give you
I' d give to you a day just like today
If I had a song that I could sing for you
I' d sing a song to make you feel this way"
John Denver

7 γεγονότα που σημάδεψαν το 2007

Μετά από πρόσκληση της Δέσποινας.

1. Το πορτοφόλι έχει, από τα τέλη Δεκεμβρίου, μόνο ευρώ. Τα προιόντα έχουν πάνω διπλές τιμές και κάθε αγορά συνδυάζεται με πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις. Αλαλούμ. Άνοιξα το κουτί για να φυλάξω λίρες και σεντ και βρήκα μέσα μιλς, γρόσια και ένα πορτοκαλί παλιό χαρτονόμισμα. Τρίτη φορά που αλλάζω κέρματα, η γραία.

2. Έμαθα να χειρίζομαι τη γραφειοκρατία, ανακαλύπτοντας ότι ακόμη κι εκεί ο καθένας έχει το κουμπί του. Σε άλλους δουλεύει το “θα μπορούσατε ίσως...” και σε άλλους το “δε φεύγω από δω αν δεν το πάρω!”. Ποιο από τα δύο; Φαίνεται με το μάτι.

3. Φέτος έκανα περισσότερες αναλύσεις και πήγα σε περισσότερους γιατρούς απ' ότι σε όλη μου τη ζωή. Άσχημη διαδικασία, που είχε καλή κατάληξη αλλά κόστισε χρόνο, χρήμα, διάθεση.Αυτή η διαδικασία μου χάρισε τη γιατρό μου, ένα από τους πιο έξυπνους, ευγενικούς και κομψούς άνθρωπους που γνώρισα. (Υπερβάλλω γιατί της αξίζει.)

4. Δεν έλειψα όμως από τη δουλειά,το ψώνιο, μην καταρρεύσει το σύστημα. Τα χαρτιά με τις άδειες είναι ακόμα στο πορτοφόλι μου. Αυτό μπαίνει ξεχωριστά γιατί ήταν το λάθος του 2007.

5. Αποφάσισα να δοκιμάσω την ανακύκλωση, ξεχώριζα τα χαρτιά, τα πλαστικά και τα τενεκεδάκια και τα έπαιρνα με το αυτοκίνητο στους χρωματιστούς κάδους. Ένα βράδυ που επέστρεφα σπίτι από έξοδο, είδα μπροστά μου το σκουπιδιάρικο να τα μαζεύει όλα μαζί. Αυτή ήταν η φορά που ένιωσα μαλάκας.

6. Τη μέρα των Χριστουγέννων συνάντησα τυχαία μετά από μήνες κάποια άτομα τα οποία είχα πει ότι δε θα συγχωρέσω ποτέ. Τα συγχώρησα με το που τα είδα. Δεν ήταν τα κάλαντα, το στολισμένο δέντρο ή η ατμόσφαιρα, μάλλον τα είχα συγχωρήσει από καιρό κι εκείνη τη μέρα το κατάλαβα.

7. Η άνοιξη πήρε σε άλλη χώρα ένα από τους καλύτερους μου φίλους, μάλλον για πάντα. Του δόθηκε μια τεράστια ευκαιρία και πήρε τη σωστή απόφαση αλλά δε μπορώ να μη νιώθω ότι μου λείπει. Πολύ.


Έχουν πάρει όλοι πρόσκληση, άρα η αλυσίδα σταματά εδώ. Εννοείται, αν κάποιος μπει εδώ μέσα κατα λάθος, μιλά ελληνικά, διαβάσει μέχρι εδώ και θέλει (στατιστικά μιλώντας αν ο ήλιος βγει ριγέ αύριο), το μπαλάκι δικό του.

Πέντε

τραγούδια είναι λίγα πολύ λίγα... όμως η πρόσκληση από τη Lady blue για το παιχνίδι λέει πέντε:

5. Born to touch your feelings των Scorpions

4. Strawberry fields forever

3. Αγγελάκας, τραγουδά Θανάση Παπακωνσταντίνου: Όταν χαράζει

2. Διώξε τη λύπη παλικάρι

1. Ότι άναψε θα σβήσει
Ότι άναψε θα σβήσει με βοριά η με νοτιά
και αλί σ' όποιον δε ζήσει της αγάπης τη φωτιά
Έλα και πάρε με αγκαλιά προτού η αγάπη σβήσει
έλα και δώσε μου φιλιά

Ότι άναψε θα σβήσει, δε θα ζήσει μια ζωή
στάκτες και καπνούς θ' αφήσει ξαφνικά ένα πρωί

Πάνω στο γλυκό μεθύσι, φιλοσόφησα που λες
ότι άναψε θα σβήσει, δε στο λέω για να κλαις.


Το μπαλάκι πάει πίσω στη Lady για τα πέντε ελληνικά, και μετά γίνεται μάλλινο, το παίρνει ένα γατάκι και το πάει στο Αερικό. :-)

Χρόνια Πολλά

Fill what's empty. Empty what's full. Scratch where it itches. Είχα αποφασίσει ότι αυτός θα ήταν ο στόχος του 2008. Το είπε τόσο ωραία ο Christian Bale στην ταινία. (Το είπε και η Δούκισσα του Windsor αλλά αυτό το έμαθα μετά κι αυτός είναι κι όμορφος.) Φέτος που αλλάζω δεκαετία φάνηκε καλός καιρός να αποφασίσω τι θα ψάξω, τι θα αφήσω και τι θα χειριστώ καλύτερα.

Αλλά... όταν κάνουμε σχέδια η ζωή γελά. Η κατα Lennon ζωή, "που είναι αυτό που μας συμβαίνει όταν έχουμε προγραμματίσει κάτι άλλο." Δεν χρειάζεται τόση οργάνωση, απλά γερές δόσεις χαράς, αισιοδοξίας και θετικής σκέψης.

Αλλαγή στόχου, αλλαγή ταινίας, αλλαγή ηθοποιού. Έγραψα υοθτθβε, το urlazy.com με έβγαλε στη σωστή σελίδα και βρήκα ένα καλύτερο στόχο:

Εύχομαι σε όλους ένα χρόνο παιχνιδιάρη και μια ζωή που να κλείνει συνωμοτικά το μάτι. :-)

Analyse :
"I came home one night and for some reason, the street had a power cut. The houses were all dark, with candlelight in the windows, which is obviously how it would have been when they were built. It was beautiful. "

I think that has always been the hardest bit: having to finish a song and accept the fact that people probably won’t get it. Because it’s so obvious to me, to all of us, at the time and it’s such a headfuck when we are called ‘depressing’. They just don’t get it. Depressing music to me is just shit music. It’s like air freshener – just a nasty little poison in the air. I remember being pinned down in a bar once by this guy who just went on and on and on and on about how ‘No Surprises’ was the most depressing piece of music he had ever heard in his life and why on earth would we choose to inflict that on people? But we don’t choose to inflict anything on anybody – and anyway I just don’t hear what he was hearing. And then you think, ‘Well, I’m not doing this to be loved anyway, so that’s OK. ’

Tom Yorke

"Or pass it by,  like a shot in the dark

miss the mark with a sense of adventure"

17 Μαρτίου 2007 - Άρθρο CNN

Στο μόνο νοσοκομείο της πρωτεύουσας, στη Γκάμπια, ο Σουλειμάν, ένας τρίχρονος φορέας του Έιτς, παίρνει όπως κάθε μέρα το φάρμακό του - ένα καφέ πολτό φτιαγμένο από εφτά βότανα και μπαχαρικά που είναι μέσα σε ένα μπουκάλι σιροπιού για τηγανήτες. Μια κουταλιά την μέρα, του είπαν, θα τον κάνει καλύτερα. Η Φατούμα, η μητέρα του, και άλλοι ενήλικες ασθενείς, πίνουν δύο κουταλιές τη μέρα.

Αυτή είναι η θεραπεία που ο Πρόεδρος της Γκάμπια ανακάλυψε στον ύπνο του, μετά από όραμα των προγόνων του και υποτίθεται θα βοηθήσει μελλοντικά τους περίπου 20000 ασθενείς της χώρας.

Η Fadzai Gwaradzimba, απεσταλμένη των Ηνωμένων Εθνών, είχε δηλώσει ότι συστήνεται στους ασθενείς να ακολουθήσουν τις κανονικές θεραπείες μέχρι το νέο φάρμακο να αξιολογηθεί από ειδικούς. Για αυτή τη δήλωση, διώκτηκε από τη Γκάμπια.


Τα Ηνωμένα Έθνη στήριξαν τη δήλωσή της και ο Διεθνής Οργανισμός Υγείας συμφωνεί μαζί της. Παρά τις προτροπές τους, στο ρεπορτάζ του Αλ Τζαζίρα, δύο μήνες μετά, οι ασθενείς ακόμα θεραπεύονται με τον πολτό.

Όχι γιατί όπως ισχυρίζονται οι ειδικοί του cnn σε μέρη όπως η Γκάμπια οι φτωχοί και οι απελπισμένοι αρπάζονται από οτιδήποτε μοιάζει με ελπίδα. (Δεν είμαι ειδικός εγώ, αλλά αυτό το κάνουν οι φτωχοί και απελπισμένοι και εκτός Γκάμπιας.) Άραγε να είναι επειδή "His Excellency", τον πρόεδρο, δεν τον έκλεισαν στο φρενοκομείο από το Γενάρη;


Νοέμβρης 2007: "μα πότε είπα εγώ τέτοιο πράγμα;"

"Ναι!Πως γίνεται να "βυθίζομαι" μέσα στη μέρα όλο και πιο βαθιά.Αυτό με ενδιαφέρει να το κάνω στα αλήθεια.Νομίζω πως είναι ο πιο σπουδαίος,ο πιο διασκεδαστικός και όμορφος τρόπος να ζείς.Να μη μπορείς να πιστέψεις στα μάτια σου,συνέχεια όμως...Να βλέπεις το πιο απλό πράγμα και να μένεις κόκκαλο.Να συναντάς κάθε τόσο αυτό που πριν από λίγο δεν ήξερες για σένα,γιατί ζεις κάτι που είχες ξαναζήσει αλλά με διαφορετικό τρόπο...Δεν αισθάνομαι ότι ψάχνω να βρω κάτι σπουδαίο,να λύσω κάποιο αίνιγμα,απλά θέλω να βλέπω όλο και καλύτερα γύρω μου και να αντιλαμβάνομαι τις αποστάσεις.Να μπορώ να αισθανθώ:Το σώμα μου εδώ,το φεγγάρι εκεί και το αστέρι πιο εκεί.Κινδυνεύεις από τα αυτοκίνητα αν είσαι έτσι,αλλά εντάξει..."

Εδώ θα μείνει μόνο ετούτο το καράβι
το σκαρωμένο από πέτρα, και χώμα κι ανθρώπους[...]

Θα μείνει απάνω του το μέγα ετούτο φως
πιο αψύ κι απ' το κρασί - πιο μαλακό
κι απ' το ψωμί - πιο αράγιστο κι απ' το διαμάντι
πιο διάφανο κι απ' τη σταγόνα της δροσιάς
χαράματα στα πέταλα του ρόδου.

Θοδώσης Πιερίδης
Κυπριακή Συμφωνία (1956)

φωτογραφία: bbc.co.uk

"Der Krieger und die Kaiserin"

"Επιστρέφω και είναι όλοι εδώ,
και φοβάμαι ότι τίποτα δε θα είναι όπως ήταν πριν.

Όχι, φοβάσαι ότι όλα θα είναι ακριβώς όπως ήταν πριν."

...

Only way to not know is to not wanna know

Η λάσπη είναι περίεργο πράγμα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο στην πράσινη γη του Θεού από γη, εκτός από το βυθό της θάλασσας. Κι αυτή λάσπη είναι, τώρα που το σκέφτομαι. Η λάσπη κάνει πράσινο το χορτάρι, το βοηθά να αναπνέει. Το διαμάντι στο χέρι της γυναίκας μου δεν είναι παρά λάσπη που πυρακτώθηκε. Τι άλλο είμαστε εμείς παρά λάσπη που φυσήχτηκε από τα χέρια του μεγαλοδύναμου Θεού;

- Ρεαλιστικά μιλώντας, ίσως, θα εγκρίνουν το μισό κονδύλι. Μετά που θα τους δείρουμε.
- Επομένως θα κτίσουμε μισό αυτοκινητόδρομο. Ένα μίλι άσφαλτο, ένα μίλι χώμα, ένα μίλι άσφαλτο, ένα μίλι χώμα... μέχρι το Shreveport.
- Ma πώς θα οδηγήσει κάποιος σε αυτό το πράγμα; Δε θα το ανεκτούν. Προτιμούν τους δρόμους τελειωμένους.
- Ακριβώς.

Για να βρεις κάτι, οτιδήποτε... μια μεγάλη αλήθεια ή ένα ζευγάρι γιαλιά πρέπει πρώτα να θεωρήσεις ότι θα υπάρξει κάποιο κέρδος από την ανακάλυψη.

Ήταν τέλεια. Πάντα ήταν. Ήθελα να την κρατήσω έτσι, σε αυτή τη μορφή. Να είναι νέα και μεγαλύτερη... κατα κάποιο τρόπο. Φυσικά, δε φάνηκε έτσι σ' αυτήν. Θέλετε να μάθετε γιατί σταμάτησα εκείνο το βράδυ; Δεν ήταν ευγένεια. Απλά έτσι έλεγα στον εαυτό μου. Ήταν η γνώση ότι εκείνο το βράδυ κάτι θα μας έκλεβε... αφήνοντάς κάτι που δεν θα προκαλούσε λύπη σε κείνη, αλλά θα προκαλούσε σε μένα. Έχουμε ελάχιστες στιγμές στη διάθεσή μας να καθορίσουμε τη ζωή μας. Κάποτε μόνο μία. Και μετά τέλος. Για πάντα.

Δε μένει τίποτα να κάνεις ή να πεις εκτός από ότι ο Θεός και το τίποτα έχουν πολλά κοινά. Αυτό που δε ξέρεις, είναι ότι έχεις λάθος.

Rat Race

The road that they walk on is paved in gold
And it's always summer, they'll never get cold
They'll never get hungry
They'll never get old and gray
You can see their shadows
Wandering off somewhere
They won't make it home
But they really don't care They wanted the highway
They're happy there today, today