Eloisa to Abelard

How happy is the blameless vestal's lot!
world forgetting, by the world forgot.
Eternal sunshine of the spotless mind!
Each pray'r accepted, and each wish resign'd;
Labour and rest, that equal periods keep;
"Obedient slumbers that can wake and weep;"
Desires compos'd, affections ever ev'n,
Tears that delight, and sighs that waft to Heav'n.
Grace shines around her with serenest beams,
And whisp'ring angels prompt her golden dreams.
For her th' unfading rose of Eden blooms,
And wings of seraphs shed divine perfumes,
For her the Spouse prepares the bridal ring,
For her white virgins hymeneals sing,
To sounds of heav'nly harps she dies away,
And melts in visions of eternal day. (v. 207 - 222)

Αντιγράφοντας από την περιγραφή του ποίηματος του Alexander Pope (το λινκ είναι κρυμμένο στον τίτλο): 
"Peter Abailard (1079-1142), at thirty-eight a famous scholar, became at this time the tutor of Eloisa, the eighteen-year-old niece of Fulbert, the canon of Paris. Their passionate secret love resulted in Eloisa's conceiving, whereupon Abelard removed her to Brittany. After refusing to agree to marriage for a long time because it would ruin Abelard's career in the church, Eloisa finally consented and the couple returned to Paris for a secret wedding. But the uncle's anger revived. Abelard took Eloisa to a convent at Argenteuil where she was professed as a novice. Her uncle then paid ruffians to attack Abelard in his lodgings and castrate him. After his various attempts at monastic life, students again gathered about Abelard and built him the halls and church of the Paraclete, sixty miles from Paris. Further persecution by his enemies or fear of them eventually led him to accept the Abbey of St. Gildeas in Brittany. When Eloisa's nuns were expelled from Argenteuil, he offered them the Paraclete and visited them as a spiritual director, until his visits caused scandal. Eloisa began the correspondence after a letter, addressed to an unfortunate friend, describing his adversities as a means of comforting the friend, fell into her hands."

Στην αλληλογραφία τους  η Eloisa δηλώνει "I am judged religious at a time when there is little in religion which is not hypocrisy, when whoever does not offend the opinions of men receives the highest praise."

Οι κλόουν είναι φτιαγμένοι για να μας κάνουν να γελάμε, κι όμως προκαλούν φόβο στα παιδιά κι αμηχανία στους ενήλικες. Η φοβία που προκαλούν έχει όνομα με ελληνικές ρίζες (οκ η λέξη φοβία αλλά το κωλοβαθριστές!), κι άφθονες επιστημονικές εξηγήσεις.

Τα νοσοκομεία δε συνίσταται να στολίζουν τους τοίχους με εικόνες κλόουν, για να μην τρομάζουν οι μικροί ασθενείς και  χαρακτήρες από διάσημα καρτούν έχουν αυτή τη φοβία. Οι κλόουν είναι από απλώς κακοί μέχρι δολοφόνοι σε κάποια θρίλερ, κρυμμένοι πίσω από μια μάσκα που απ' ότι φαίνεται προκαλεί αρκετά εύκολα τη δυσπιστία των ενηλίκων. Κι αν συνεχίζω να διαβάζω άρθρα για το θέμα, θα αρχίσω να πιστεύω ότι δεν σχεδόν κανείς δε γελά με τους κλόουν.

Μετά τον Χανς Σνηρ, το μόνο που θυμάμαι είναι ο κλόουν που ούτε το tantum ergo τον βοηθά πια και οι τυχαίοι; ποπ στίχοι των Roxette: I fall asleep to the sound, of tears of a clown, prayers gone by... Aν κάτι ταιριάζει στους κλόουν, είναι η τραγική ειρωνεία.

"Όταν παίζω μεθυσμένος, εκτελώ στα κουτουρού κινήσεις που δικαιώνονται μόνο από την ακρίβειά τους, και πέφτω στην οδυνηρότερη γκάφα που μπορεί να διαπράξει ένας κλόουν: γελάω με τα ευρήματά μου. Φρικτός εξευτελισμός. Όταν είμαι ξεμέθυστος, το άγχος με πνίγει ως τη στιγμή που βγαίνω (τις περισσότερες φορές σπρωκτός) στη σκηνή, και η "στοχαστική, κυριαρχημένη ευθυμία" που διακρίνουν κάποιοι κριτικοί, "πίσω από την οποία ακούς τον κτύπο της καρδιάς", δεν είναι παρά η απελπιστική μου αδιαφορία καθώς μεταμορφώνομαι σε μαριονέτα· και το χειρότερο το νήμα κάποτε σπάει και σωριάζομαι κάτω διαλυμένος. Κάτι τέτοιο θα παθαίνουν και οι καλόγεροι που κάνουν διαλογισμό."  Heinrich Böll

Η ταφή διώχνει το άγχος (α λα shaman)

"Tο πρώτο πράγμα που νιώθεις είναι ο πανικός. Μόλις το πρόσωπό σου καλυφθεί από το χώμα, αρχίζεις να νιώθεις τη γεύση του και σκέφτεσαι τι στο διάβολο γυρεύεις εκεί. Όταν όμως ηρεμήσεις, απλά δεν υπάρχει άλλο μέρος σαν αυτό."
 Κι όμως υπάρχει:  Six feet under      

 Claire: Well, isn't it comforting to know that being miserable is still better than being an idiot?

Brenda: The future is just a fucking concept that we use to avoid living today. 

Maggie Sibley: I know that if you think life's a vending machine where you put in virtue and take out happiness than you're going to be disappointed.