Lament for a sailor   Paul Dehn

Here, where the night is clear as sea water
and stones are white and the sticks are spars
swims on a windless mackerel tide
the dolphin moon in a soal of stars.

Here, in the limbo, where moths are spinners
and clouds like hulls drift ovehead,
move we must for our colder comfort,
I the living and you the dead.

Each on our way, my ghost. my grayling,
you to the water, the land for me;
I am the fat knuckled, noisy diver
but you are the quietest fish in the sea.

17 Μαρτίου 2007 - Άρθρο CNN

Στο μόνο νοσοκομείο της πρωτεύουσας, στη Γκάμπια, ο Σουλειμάν, ένας τρίχρονος φορέας του Έιτς, παίρνει όπως κάθε μέρα το φάρμακό του - ένα καφέ πολτό φτιαγμένο από εφτά βότανα και μπαχαρικά που είναι μέσα σε ένα μπουκάλι σιροπιού για τηγανήτες. Μια κουταλιά την μέρα, του είπαν, θα τον κάνει καλύτερα. Η Φατούμα, η μητέρα του, και άλλοι ενήλικες ασθενείς, πίνουν δύο κουταλιές τη μέρα.

Αυτή είναι η θεραπεία που ο Πρόεδρος της Γκάμπια ανακάλυψε στον ύπνο του, μετά από όραμα των προγόνων του και υποτίθεται θα βοηθήσει μελλοντικά τους περίπου 20000 ασθενείς της χώρας.

Η Fadzai Gwaradzimba, απεσταλμένη των Ηνωμένων Εθνών, είχε δηλώσει ότι συστήνεται στους ασθενείς να ακολουθήσουν τις κανονικές θεραπείες μέχρι το νέο φάρμακο να αξιολογηθεί από ειδικούς. Για αυτή τη δήλωση, διώκτηκε από τη Γκάμπια.


Τα Ηνωμένα Έθνη στήριξαν τη δήλωσή της και ο Διεθνής Οργανισμός Υγείας συμφωνεί μαζί της. Παρά τις προτροπές τους, στο ρεπορτάζ του Αλ Τζαζίρα, δύο μήνες μετά, οι ασθενείς ακόμα θεραπεύονται με τον πολτό.

Όχι γιατί όπως ισχυρίζονται οι ειδικοί του cnn σε μέρη όπως η Γκάμπια οι φτωχοί και οι απελπισμένοι αρπάζονται από οτιδήποτε μοιάζει με ελπίδα. (Δεν είμαι ειδικός εγώ, αλλά αυτό το κάνουν οι φτωχοί και απελπισμένοι και εκτός Γκάμπιας.) Άραγε να είναι επειδή "His Excellency", τον πρόεδρο, δεν τον έκλεισαν στο φρενοκομείο από το Γενάρη;


Νοέμβρης 2007: "μα πότε είπα εγώ τέτοιο πράγμα;"

Την επόμενη φορά που θα ακούσεις το Borodin,
θυμήσου ότι ήταν απλά ένας φαρμακοποιός
που έγραφε μουσική για να χαλαρώσει,
το σπίτι του ήταν γεμάτο κόσμο:
φοιτητές, καλλιτέχνες, μέθυσους, αλήτες,
και δεν ποτέ δεν ήξερε να πει: όχι.

την επόμενη φορά που θα ακούσεις το Borodin
θυμήσου ότι η γυναίκα του χρησιμοποιούσε τις συνθέσεις του
για τα κουτιά των γάτων
ή κάλύπτε κουτιά με ξυνισμένο γάλα,
αυτή είχε άσθμα και αυπνία
και τον τάιζε ψιλοβρασμένα αβγά
και όταν αυτός ήθελε να καλύψει το κεφάλι του
για να κλείσει απ' έξω τους θορύβους του σπιτιού
αυτή τον άφηνε να χρησιμοποιήσει μόνο το σεντόνι,
εξάλλου συνήθως κάποιος κοιμόταν στο κρεβάτι του
(κοιμούνταν ξεχωριστά όταν σπάνια κοιμούνταν)

κι αφού όλες οι καρέκλες
ήταν συνήθως πιασμένες,
αυτός κοιμόταν στις σκάλες
τυλιγμένος με ένα παλιό σάλι
του έλεγε πότε να κόψει τα νύχια του,
να μην τραγουδά ούτε να σφυρίζει,
να μη βάζει πολύ λεμόνι στο τσάι του
ούτε να το πιέζει με το κουτάλι
Συμφωνία #2, σε B Μινόρε
Ο πρίγκηπας Ίγκορ,
στις στέπες της κεντρικής Ασίας,
μπορούσε να κοιμηθεί μόνο βάζοντας
στα μάτια ένα σκούρο ρούχο
Το 1887 παρεβρέθηκε σε ένα χορό
της Ιατρικής Ακαδημίας
ντυμένος με ένα χαρωπό εθνικό κοστούμι,
επιτέλους φαινόταν εξαιρετικά εύθυμος
κι όταν έπεσε στο πάτωμα
νόμισαν ότι έκανε πλάκα.

την επόμενη φορά που θα ακούσεις το Borodin,
θυμήσου...

Charles Bukowski

Από μια σελίδα γεμάτη μεταφράσεις

Σιγά πετούν οι αράχνες

ο ήλιος λάμπει
μες τη νερολάκκα...
Κάτι δεν έκανα σωστά
με συγχωρείτε,
η πρώτη μου ζωή
ήταν για πλάκα.
Και τώρα πριν πεθάνω
συνειδητοποιώ,
ότι θα ήθελα
να την πάρω πίσω.
Υπόσχομαι πως διαφορετικά
θα ζω.
Αν θα γυρίσω.
Μα δε θα γυρίσω.

Ποίημα του Ρόμπερτ Ροζχντέστβενσκι, παρμένο από εδώ.