"Της γαλάζιας θάλασσας η απεραντοσύνη
Ω δόξα του Αρχιμήδη και μούσα μου γλυκιά
Κρατάει στον αφρό της τα υπερωκεάνια
Τις βάρκες τα γκαζάδικα τα αντιτορπιλικά

Και έχουν τα πλοία πάνω τους για να τα κυβερνάνε
Καπετάνιους μακαρίους επιπλέοντες
Και ροβεσπιέρους και δαντόν και ναπολέοντες
Χωρίς αυτούς η γη δεν θα κουνιόταν πια

Και θα ‘τανε αχρείαστα τόσα χρυσά μανίκια
Δεν θα ‘φτανε ο Κολόμβος ως την Αμερική
Στον κόσμο αν δεν υπήρχανε άνθρωποι και ποντίκια
Την τύχη τους να βρίζουνε κάτω στη μηχανή

Όσοι σκούζουν προχωρήστε οι μπροστινοί
Κι όσοι κλείνουνε την θλιβερή πορεία
Στην ατέλειωτη της πλέμπας λιτανεία
Για να πάνε πιο μπροστά όλοι μαζί

Καράβι ταξιδεύει χωρίς τον καπετάνιο
Αν και κομμάτι δύσκολο νομίζω πως μπορεί
Μα πάει στον πάτο σούμπιτο χωρίς να έχει ρουφιάνο
Είναι μια επιστήμη της θάλασσας κι αυτή

Κι αν τύχαινε να στριμοκωλιαστώ
Κι αν δεν ήξερα αλλιώς να επιβιώνω
Και τα στιχάκια μου στους ώμους να σηκώνω
Ποιος ξέρει αν δεν κάρφωνα κι εγώ

Έτσι λοιπόν τραγούδαγε ένας τραγουδοφτιάχτης
Ρεμβάζοντας την θάλασσα από την κουπαστή
Μα κάπου παραπάτησε κι έπεσε στα νερά της
Κι όμως κανείς δεν του ‘ριξε σωσίβιο να σωθεί

Του πλοίου ο τεμπελχανάς ήταν κι ο ακαμάτης
Συνέχεια την λουφόβγαζε κι ας ήταν σκέτος ναύτης
Συνέχεια την λουφόβγαζε κι έπαιζε μουσική
Και όλοι του ζηλεύανε την τέχνη του αυτή

Μα ο Άη Νικόλας άγιε μου μεγάλη σου η χάρη
Πως έτσι του την βίδωσε δεν μάθαμε ποτέ
Βάζει μια νάρκη ο κόπανος το πλοιο να φουντάρει
Και ένα καρχαρία να φάει τον χαφιέ

Και έστειλε στον ποιητή ένα μικρό δελφίνι
Κι αφού απ’ τα πετρέλαια πρώτα καλά τον πλύνει
Να τον αφήσει το γιατί εμένα μην ρωτάς
Στο χρυσό χαμόγελο μιας ακρογιαλιάς"

Βασίλης Νικολαίδης

Well, I was supposed to be on the latest cover of Newsweek, but Eisenhower died. Goddamnit, 14 heart attacks and he had to die in my week.

Janis Joplin

O μόνος τρόπος να μη ξέρεις είναι να μη θέλεις να ξέρεις εκτός αν κάποιοι άνθρωποι για λόγους που δεν πρέπει να καταλάβεις σε υποχρεώνουν να θελήσεις. Όχι λέγοντάς το, ούτε δείχνοντάς το. Καλύπτωντάς το τόσο αποτυχημένα με απόπειρες τόσο οικτρές που να το στριγγλίζουν. Χρησιμοποιώντας μαζί σου ακριβώς την ίδια μέθοδο που σου περίγραψαν στο παρελθόν ότι χρησιμοποίησαν σε άλλες.

Καλό κόλπο, αλάθητο. Αφήνει δυο επιλογές. Να βράσεις στο ζουμί σου και να φύγεις σιγά σιγά γλιτώνοντάς τους από τη συζήτηση που κότεψαν να κάνουν ή να μείνεις και να σε βρουν αν κάποτε αλλάξουν γνώμη .

Η ευκολία τους βολεύεται με το πρώτο, η ματαιοδοξία και ο εγωισμός τους με το δεύτερο. Πάνω απ' όλα είναι εγωιστές. Θα επιστρέψουν κάποτε να δουν αν είσαι ακόμα εκεί και καλά κάνεις να έχεις φύγει.


Δυο άνθρωποι δεν είναι πια μαζί. Ο ένας το είχε αποφασίσει χρόνια πριν και η άλλη το έμαθε όταν παρατήρησε τα κέρατα στον καθρέφτη.

Καθόταν μόνη σε μια καρέκλα και είχε μηδενική επαφή με το περιβάλλον τους. Με το δικό της είχε απόλυτη. Γελούσε, έκλαιγε, θύμωνε μόνη της χωρίς να ξέρει κανένας γιατί. Κάτι είχε συμβεί στο μυαλό της και την είχε αναστατώσει. Ένα πλάσμα χαμένο σε ένα κόσμο ανύπαρκτο, που οι ικανότητες που ίσως ειχε κάποτε κρύβονταν πίσω από δυσοσμία, ψείρες και διάφορες ουσίες.

Την είχαν βρει να κοιμάται σε ένα sleeping bag πάνω στο τσιμέντο. Με όλα τα υπάρχοντά της μέσα σε σακίδια. Της παραχώρησαν το άδειο αντίσκηνο και την άδεια να παίρνει ότι θέλει από το ψυγείο. Και σαπούνι να κάνει μπάνιο. Ήταν από μια ευρωπαική χώρα την οποία είχε εγκαταλείψει και ταξίδευε τον κόσμο. Χώρες της Ασίας, έξι μήνες σε ένα ελληνικό νησί και μετά εδώ. Αυτά είπε και ξανάπιασε την επικοινωνία με το Βούδα.

Έμεινε μέχρι τη μέρα που χρειάστηκε το αντίσκηνο. Μετά μάζεψε τα πράγματά της κι έφυγε, μουτρωμένη. Το πρωί επέστρεψε για πρόγευμα. Είχε κοιμηθεί δίπλα, στην αιώρα. Θα μπορούσαν να την είχαν βοηθήσει περισσότερο αλλά κανένας δεν τόλμησε να επέμβει σε μια παρτίδα τόσο χαμένη. Ή μήπως μεγαλώσαν αρκετά για να παρατηρήσουν ότι στα σακίδιά της υπήρχε κάτι που προτιμούσε να αγοράζει, παρά φαγητό και νερό;

Δύσκολη κατάσταση να είσαι σα φεουδάρχης μπροστά σε κάποιο που δεν έχει τίποτα και συνάμα να είσαι εκεί για ελάχιστη ξεκούραση ξέροντας ότι σε λίγο θα επιστρέψεις στους δικούς σου φεουδάρχες. Κι ακόμα δυσκολότερο να παραδεκτείς ότι σε ένα κόσμο που είναι τόσο εύκολο να πνιγείς, το ενδεχόμενο να πέσεις στο νερό για να σώσεις κάποιον άγνωστο που πήδησε μόνος του μέσα δεν είναι το πιο πιθανό.

Μπιριακό μεταμεσονύκτιο παραλήρημα

Δεν υπάρχει λύπη ε; Ούτε χαρά, ούτε πόνος ούτε πόθος. Η θλίψη είναι επιλογή μας. - Γιατί την επιλέγουμε όλοι όμως, αυτό γιατί δεν το εξηγά ο φιλόσοφος; Μόνο την αρετή κυνηγούμε εμείς. - Εμείς δεν εννοεί εμάς, ούτε τους σκλάβους του.

Κι αυτό το "η συνήθεια που μας διδάσκει αυτο που θα έπρεπε να μας είχε διδάξει εξαρχής η λογική μας, δηλαδή ότι αυτά που μας συνέβησαν δεν ήταν και τόσο τρομερά όσο είχαμε πιστέψει " τι ψυχρό και στωικό που είναι;

Όλα μα όλα, είναι θέμα αντίληψης και η λύπη δεν είναι κάτι το φυσικό αλλά κάτι κενό περιεχομένου. Το να λυπηθούμε είναι απόφασή μας.

Τελικά είναι εκνευριστικό, σπαστικό και πολύ συγκινητικό... να διαβάζεις το λατινόφιλο ελληνογενές παραλήρημα του Κικέρωνα για το φάρμακο της λύπης. Αρχίζεις με την εντύπωση ότι διαβάζεις ένα σπουδαίο φιλόσοφο και τελειώνεις καταλαβαίνοντας ότι διάβασες ένα γέροντα που προσπαθούσε να ξεπεράσει το χαμό της κόρης του.

"Έ αδρωπε πού μάσιεσαι ν' αρπάξεις να στιβάσεις

τη γην να κάμεις μάλιν σου, τον κόσμον ν' αγκαλιάσεις
σαν έρκεσαι χαρέφκεσαι τον κόσμον εν να φάεις
'μμά πάλε πίσω νηστικός σαν ήρτες εννα πάεις.
Τρεις εν οι μέρες σου πού ζιείς στήγ γην τζιαί βασιλέφκεις
τή μιάν μωρόν, στές δκυό 'σαι νιός, στες τρεις γερνάς τζιαί φέφκεις.
Με βασιλιάς κρατίζει σε στή γήν με δκιακονίτης.
Σήμερον είσαι ζωντανός, αύριον μακαρίτης.
Γιατί τα θέλεις τα πολλά τζιαί τυραννιέσαι 'κόμα
αφού 'ν να μείνουν γέρημα τζι' εσού μια φούχτα χώμαν
τζιαί τυραννιέσαι τζι' εν έσιεις με νεπαμόν με πνάσμαν;
Ο άδρωπος εν τρώει τή γην, ή γη τρώει το πλάσμαν.
Τζι' όσα τζι' αν κάμεις άδρωπε στήγ γην τζι' όσα κερτίσεις
μητά σου εν τζιαί παίρνεις τα, δαπάνω 'ν να τ΄ αφήσεις.
Να λυούν να στάσσουν, να 'σκοπούν μες του βορκά τι ρέμαν
γιατ' εν τζι' εν άλλον τίποτε παρά φκιασμένον ψέμαν.
Ψέμαν τζι' εσού πας τούν τήγ γην, τζιαί ψέμαν τζι' οι δουλειές σου
σαν τα φτερά στον άνεμον μαθκιούν, σκορπούν τζιαί ρέσσουν.
Έτσι να πεις, ως πών πωρνόν, μεν μείνεις να νυκτώσει
γιατ' υστέρα 'ν αδύνατον για σέν να ξημερώσει.
Εν πού την ώραν πόρκεσαι ως τον τζιαιρόν πού φέφκεις
θωρείς πού πεθανίσκουσιν τζιαί πάλ' έσ' εμ πιστέφκεις;
Τζιαί μάσιεσαι, σκοτώννεσαι, τζιεί χάλασε δά κτίσε
μα στάθης τζιαί καμιάν φοράν τζιαί σκέφτηκες ποιος είσαι;
Σάν έναν φύλλον του δέντρου πού σιέται όπως πρέπει
τζι' άξιππα ππέφτει πας στήγ γην τζιαί λλίον λλίον σέπει.
Έτσι τζιαί σέν τον ίδιον εν ψέφτιτζ' ή ζωή σου
έρκεσαι, φέφκεις, χάννεσαι τζι' ούτε στή γήν πώς ήσουν."

Από την αυκήν ως την υστερκάν (1978)
Κυριάκος Καρνέρας

"Όλοι στην παραλία κι ο Θεός να μας ελεήσει

Ο ήλιος ψηλά κι εμείς στα χαμηλά να ψηνόμαστε
μαζί με τις μύγες που ήρθαν πριν τον Αύγουστο
να βρουν τη μέλισσα που πήγε για φούντο.
Οι θόρυβοι της μέρας σχεδόν αδιάκριτοι
μέσα από τα φράγματα της υγρασίας.

Ένας τουρίστας απολαμβάνει τους σαράντα βαθμούς.
Κατακόκκινος με άσπρες ρίγες στην κοιλιά
κι ένα άσπρο - από την κρέμα - τρίγωνο στη μύτη.
Δραπετεύει από τα δεσμά του
και φλερτάρει με την ηλίαση στις αμμουδιές του Ομήρου.

Η παραλία, ένα απέραντο βιβλιοπωλείο
με βιβλία που παλεύουν ποιο θα γίνει η νέα σειρά του Μανουσάκη.
Η παραλία, ένα απέραντο τρελοκομείο
με χιπ χοπ ντέφια και μπίρας κέφια.
Η παραλία, μια εναλλακτική πρόταση
με πέντε Ισραηλινούς να ανάβουν αργιλέ.

Όλοι μαζί στο φως και την άμμο
μακριά από το είναι τους
και κοντά στη φύση."

Όποτε πάω στο βιβλιοπωλείο να διαλέξω βιβλίο, ο καλός βιβλιοπώλης μου κάνει κι ένα βιβλίο δώρο. Συνήθως είναι αυτοεκδιδόμενοι ποιητές. Για να μη γίνω κακιά και να βάλω ένα από τα δικά τους ποιήματα (πχ το δίγλωσσο ποιητικό αφιέρωμα στη Νταιάνα) , έγραψα ένα παράδειγμα.

"Οι ιδέες υπάρχουν έξω από τον εαυτό τους. Νομίζω συνδεόμαστε όλοι κάπου σε κάποιο αφηρημένο τόπο. Κάπου ανάμεσα στο εκεί και στο εδώ υπάρχουν οι ιδέες. Και το μυαλό δε μπορεί να φτάσει μέχρι το σημείο που συνδεόμαστε αλλά συνειδητοποιεί αρκετό έδαφος αυτής της περιοχής.

Αν βρίσκονται έξω απ' αυτό, ούτε ξέρουμε ότι υπάρχουν. Έτσι ελπίζουμε ότι θα διευρύνουμε αυτό το συνειδητό μέρος ή ότι οι ιδέες θα μπουν στον εναέριο χώρο μας για να τις καταρρίψουμε και να τις πάρουμε σπίτι. Αυτή είναι όλη η προσπάθεια.

Μερικές φορές μια ιδέα μας βρίσκει ενώ χαλαρώνουμε σε μια καρέκλα. Κάποιες άλλες ενώ στεκόμαστε. Κάποτε βοηθά και η μουσική. Αν πίστευα ότι θα καθόμουν στην ηρεμία και θα κατέβαζα ιδέες θα το έκανα συνέχεια, όμως συχνά δε συμβαίνει αυτό. Δεν υπάρχει μοτίβο ή εξήγηση. Αλλά όταν έρχονται πρέπει να τις γράφω αμέσως. Ξεχνώ τόσα πολλά. Και αν τα ξεχάσω και προσπαθήσω να τα θυμηθώ καταστρέφεται όλη η μέρα μου και νιώθω απαίσια. Φαντάζομαι ότι ήταν από τις καλύτερες ιδέες όλων των εποχών. Και μάλλον δεν ήταν.

David Lynch "

Ταλέντο: η φυσική ικανότητα/χάρισμα που έχει κάποιος να επιτυγχάνει σε κάτι.



Ασχετο:
Ροή δικτυακού τόπου - μετριασμένα/ μη μετριασμένα σχόλια - επεξεργασία αναρτήσεων , τόνοι στα κεφαλαία, ο/η... σιητ χάι και αγνάντευε!

Από μια σελίδα γεμάτη μεταφράσεις

Σιγά πετούν οι αράχνες

ο ήλιος λάμπει
μες τη νερολάκκα...
Κάτι δεν έκανα σωστά
με συγχωρείτε,
η πρώτη μου ζωή
ήταν για πλάκα.
Και τώρα πριν πεθάνω
συνειδητοποιώ,
ότι θα ήθελα
να την πάρω πίσω.
Υπόσχομαι πως διαφορετικά
θα ζω.
Αν θα γυρίσω.
Μα δε θα γυρίσω.

Ποίημα του Ρόμπερτ Ροζχντέστβενσκι, παρμένο από εδώ.

Defeats are monumental

Την πρώτη φορά που ο Κρις είδε το ελάφι, ετοίμασε το όπλο και σημάδεψε. Απέτυχε γιατί το ελάφι ήταν πολύ "φάτσα". 0-1

Πήγε πίσω στο τροχόσπιτο και βρήκε ξανά το ελάφι - αυτή τη φορά στην ετικέτα ενός πιοτού που βρέθηκε τυχαία έξω από την πόρτα του. Το ελάφι πιάνει το κάρμα από τα κέρατα. 0-2

Αντί να κάτσει άμυνα, ο Κρις ξεκινά να βρει τον Κύριο Ελάφι που απέκτησε πλέον προσφώνηση και κεφαλαίο για να του δώσει ένα μήλο . Το ελάφι απαντά με ένα χαρτονόμισμα 50 δολαρίων και προηγείται με 0-3.

Στα αποδυτήρια αναλύεται το σύστημα του "χρήσιμου συγχρονισμού" όπως παρατηρήθηκε σε προηγούμενα ματς -αν και ο Μωρίς μόνο για προπονητής φιλόσοφος της Αλεφάντειου σχολής δεν κάνει- και το ματς ξαναρχίζει...

Το δώρο αυτή τη φορά είναι ένα μεγάλο σακί, η δε εξέλιξη είναι γλίστρημα - πτώση - όπλο μέσα στη λίμνη. Τέταρτο γκόλ; Ή κατα τη διάρκεια αναζήτησης του όπλου στα παγωμένα νερά θα γίνει της Κωνσταντινούπολης;

Στο 90' το ελάφι έχει αρπάξει το δώρο του από τη σακούλα και έχει εξαφανιστεί. Καμία πρόθεση για ρεβάνς. 198 δολάρια στο νερό και 350 στο κατάστημα για μεταγραφή νέου όπλου. Λήξη του ματς.

Πίσω στην κονσόλα αναζητείται το ηθικό δίδαγμα:

be wise there's one out there with a 'tude. He might be armed.

Κάποιες ήττες δεν παλεύονται. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τις φιλοσοφήσουμε για λίγο και να τις ξεχάσουμε για πάντα. Lady Blue

Ποιο είναι το μέσα και ποιο το έξω;
Πού είναι η λογική και πού είναι το χάος;
Μέσα στη βάρκα, μέσα στο νερό ή μέσα στον κλιματισμό;

... Η μισή αλήθεια σώζει (η άλλη μισή σκοτώνει)

Disintegration of the persistence of memory

"Στην εποχή που όλα έχουν γίνει και ξεγίνει, υπάρχει ακόμη απάτητο έδαφος. Χώμα που φυτρώνουν πάθη και πατημένες συνήθειες. Η διαφορά είναι πως δύσκολα πια θα τα πιστέψουμε ως διαρκή, ως ανθεκτικά στο χρόνο. Μας έφυγε αυτό το βάρος. Το βάρος μιας απόφασης, μιας επιλογής που θα μας τακτοποιήσει όλη τη ζωή. Το ξέρουμε πια πως ακόμη και το μεγαλείο είναι μεροκάματο. Αύριο θα δουλεύουμε αλλού. Υπέροχο δώρο μας κάνει αυτή η εποχή. Προσπαθεί πονηρά να μας προσπεράσει, πριν προλάβουμε να την καταλάβουμε. Ηδονίζεται από τα θυμωμένα μάτια μας και κρυφογελάει γιατί ξέρει ότι θα περάσει ανάμεσά μας αχάιδευτη και ατουφέκιστη.

Εκτός και αν, για πρώτη φορά στην Ιστορία, μια εποχή ηττηθεί από τους ανθρώπους της. "

Οδυσσέας Ιωάννου, Νοέμβρης 1996 - από το βιβλίο του με τίτλο Κέρματα"

Εμπρός για ένα καλύτερο μέλλον!

Υπάρχει διεθνής μέρα κατά της υποκρισίας; Αντιεπικριτικός σύνδεσμος; Δεν υπάρχουν για δυο λόγους: αυτά είναι υγιεινές συνήθειες και πολλά μέλη αυτού του είδους συνδέσμων, ως οφείλουν, παίρνουν ζεστά κάθε "κοινωνικό ενδιαφέρον".

Εξάλλου, τέτοιοι άνθρωποι παράγουν έργο. Αντικαπνιστές - ακτιβιστές που κάθονται και φτιάχνουν λίστες ποιοι ηθοποιοί καπνίζουν και τις βάζουν στο νετ για να αναλάβουν την τιμωρία τα υπόλοιπα τσιράκια της Χίλαρι. (βοήθειά μας)

Άνθρωποι που επειδή ο πόλεμος είναι στο Ιράκ και τα δάση είναι στον Αμαζόνιο δραστηριοποιούνται στο τι ζημιά κάνει ο άλλος στην υγεία του. Το παθητικό κάπνισμα σε δημόσιους χώρους όντως είναι θέμα και καλώς μπαίνουν οι περιορισμοί. Αυτό που είναι εξωφρενικό είναι η εισήγηση ενός γιατρού στις ειδήσεις για ποινικοποίηση του καπνίσματος.

Δικαιούται να τα πει γιατί μια μεγάλη μερίδα θα αντιδράσει με ύμνους στην τολμηρή εισήγηση. Αν τολμούσε να πει "κάτω τα όπλα" θα ήταν εχθρός της πατρίδας και πράκτορας γειτονικής χώρας. Αν έλεγε "αποσύρονται τα αυτοκίνητα - που κάνουν κακό και στην υγεία και στον πλανήτη - και επιβάλλεται η χρήση μόνο ποδηλάτων και μέσων μαζικής συγκοινωνίας" θα ήταν υπερβολικός. Μαλακίες που κάνουν όλοι παύουν να είναι μαλακίες.

Ας εξαντλήσουμε την κοινωνική μας ευαισθησία στο κάπνισμα και όταν Θεού θέλοντος τα καταφέρουμε υπάρχει έτοιμος ο καινούριος στόχος: η μουστάρδα.

..."Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
Πέτρα ταμένη στο υγρό στοιχείο
Πιο πέρα απ'τα νησιά
Πιο χαμηλά απ'το κύμα
Γειτονιά στις άγκυρες
- Όταν περνάν καρίνες σκίζοντας με πάθος
ένα καινούριο εμπόδιο και το νικάνε
Και μ' όλα τα δελφίνια της αυγάζ' η ελπίδα
Κέρδος του ήλιου σε μι' ανθρώπινη καρδιά -
Τα δίχτυα της αμφιβολίας τραβάνε
Μια μορφή απο αλάτι
Λαξεμένη με κόπο
Αδιάφορη άσπρη
Που γυρνάει προς το πέλαγος τα κενά των ματιών της
Στηρίζοντας το άπειρο..." Επέτειος - Ο.Ελύτης

Μπορεί να άκουσες ότι "Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού", αλλά εσύ δεν είσαι σοφός και δεν πιάνεται...



"Θέλω να πω επίσης ότι ζήτησα να μάθω από τον Αντσελότι για το αν οι παίκτες προπονήθηκαν στα πέναλτι, απέναντι σε ξύλινους τερματοφύλακες σε κίνηση, για να αποφύγουμε εκπλήξεις που έγιναν στον προηγούμενο τελικό, όπου η Μίλαν ήταν πρωταγωνίστρια". Sylvio B στο Sport24

Σαν σήμερα

τα δημοτικά είχαν αργία. Γιορτάζαμε με μια μικρή, δική μας ιεροτελεστία. Πηγαίναμε στο κέντρο, περπατούσαμε στους ίδιους δρόμους, μπαίναμε στα ίδια μαγαζιά, και λίγο πριν το μεσημέρι καθόμασταν στο ίδιο ζαχαροπλαστείο.

Όταν μας έδωσαν τα Σάββατα μας πήραν την αργία μας. Ο δήμος έκανε πεζοδρόμους τους δρόμους που διασταυρώναμε τότε, το κέντρο άλλαξε, νέκρωσε, μετακόμισε πιο νότια. Ο δρόμος έμεινε μόνο για να τσακώνονται αν θα κτίσουν κι αν θα χαλάσουν γέφυρες. Ένα τηλεφώνημα έκανε τη μέρα ορόσημο και για άλλους λόγους και το ζαχαροπλαστείο, το μόνο μαγαζί που είναι ακόμα εκεί μαρτυρά την ηλικία των αναμνήσεων. A long long time ago.

Κι αν αυτός είναι χάλια τρόπος να ευχηθώ, δε φταίω εγώ. Φταίει ο κύριος Σεφέρης, η κυρία Αλεξίου και πολλοί άλλοι που κι αυτοί παραπλανήθηκαν από κάποιο κύριο Ευρυπίδη και δε μας έφτιαξαν κάτι γλυκό και χαρούμενο και δυνατό και ευχάριστο όπως είναι οι Ελένες μας, να τις γιορτάσουμε όπως πρέπει!

Τότε η πριγκήπισσα γλίστρησε από το δέντρο μέσα στην αγκαλιά του νεαρού βασιλιά, που χαρούμενος την έσφιξε στο στήθος του και άρχισε να τη φιλά παντού , ενώ αυτή απαντούσε με χάδια στα χάδια του και με κινήσεις στις κινήσεις του.

Σε αυτή την επαφή ο βασιλιάς ένιωσε όλα τα πουλιά του δάσους να τραγουδούν στη ψυχή του. Είπε: "Βασίλισσα των ματιών μου, ποθητή πριγκίπισσα, αστέρι που με οδήγησε μακριά από το βασίλειό μου, ο θείος Σαλίχ ξέχασε να μου αναφέρει το τέταρτο κομμάτι της αλήθειας: τα άλλα τρία για την ομορφιά σου, μου τα είχε πει. Ζύγισε μπροστά μου μόνο το ένα από τα 24 ολόχρυσα καράτια."

Συνέχισε να τη γεμίζει με χίλιων ειδών φιλιά, γεμάτος πόθο να γευτεί τις ευλογίες της και άπλωσε το χέρι του για να αγγίξει τα σχοινιά των φούντων της. Το κορίτσι, που φάνηκε να σηκώνεται για να τον βοηθήσει, άπλωσε ξαφνικά το δεξί χέρι, τον έφτυσε στο πρόσωπο , επειδή δεν είχε καθόλου νερό, και φώναξε: "Γήινο ον, άφησε την ανθρώπινή σου μορφή και γίνε μεγάλο άσπρο πουλί με κόκκινο ράμφος και κόκκινα νύχια και βαριά φτερά, ανήμπορα να πετάξουν."

Στεκόταν και την έβλεπε με δάκρυα στα μάτια αλλά αυτή φώναξε την υπηρέτριά της και είπε: " Πάρε αυτό το πουλί, που είναι ο ανιψιός του θανάσιμου εχθρού του πατέρα μου και πάρτον στο Ξερό Νησί, να πεθάνει από την πείνα και από τη δίψα!"

Βλέποντας την αυγή να ξεπροβάλλει η Σεχραζαντ σίγησε διακριτικά.

Soren Kierkegaard

"Δε ξέρετε ότι έρχεται μια στιγμή, μετά τα μεσάνυχτα, που ο καθένας πρέπει να πετάξει τη μάσκα του; Πιστεύετε ότι η ζωή θα κάθεται να γελοιοποιείται; Νομίζετε ότι μπορείτε να το σκάσετε λίγο πριν τα μεσάνυχτα για να το αποφύγετε; Ή δεν το τρέμετε; Έχω δει ανθρώπους να εξαπατούν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα τους άλλους που η πραγματική τους φύση δε μπορούσε πια να αποκαλυφθεί. ...

Υπάρχει κάτι σε κάθε άνθρωπο που σε κάποιο βαθμό τον αποτρέπει από το να είναι απόλυτα διάφανος στον εαυτό του, και αυτό μπορεί να συμβεί σε τέτοιο μεγάλο βαθμό που να είναι τόσο ανεξήγητα μπλεγμένος στις σχέσεις ζωής που εκτείνονται πέρα απ' αυτόν έτσι ώστε σχεδόν να αδυνατεί να αποκαλύψει τον εαυτό του. Όμως αυτός που δε μπορεί να αποκαλύψει τον εαυτό του δε μπορεί να αγαπήσει, και αυτός που δε μπορεί να αγαπήσει είναι ο πιο δυστυχισμένος από όλους. "

"Τη ζωή μπορούμε να την καταλάβουμε μόνο ταξιδεύοντας προς τα πίσω και να τη ζήσουμε μόνο προχωρώντας προς τα εμπρός."

Πώς φαντάζομαι το γυμναστήριο