Nothing really ends - Deus

...don't say goodbye, let accusations fly, like in that movie
you know the one where Martin Sheen waves his arm to the girl on the street...

To 1973 ο Terence Malick γράφει και σκηνοθετεί το Badlands, την ιστορία του Kit και της Holly. Μέσα από την αφήγηση της Holly,της Sissy Spacek, μαθαίνουμε για τη γνωριμία με τον κοινωνιοπαθή Kit (τον Martin Sheen), τον ερώτα τους, τις δολοφονίες και το τέλος της ιστορίας τους στην περιοχή που οι Ινδιάνοι αποκαλούσαν  "κακή γη" -"Makhóšiča- και συμφώνησαν μαζί τους οι Γάλλοι -"les mauvaises terres à traverser"- και οι Ισπανοί -tierra baldía. Ξερή γη, διαβρωμένη, κτυπημένη από τους ανέμους.

 Η δεκαπεντάχρονη Holly έχει χάσει  από πνευμονία τη μητέρα της όταν ήταν παιδί και μετακόμισε με τον πατέρα της σε μια μικρή πόλη της Ντακότα. Το τραγούδι αναφέρεται στις αρχές τις γνωριμίας όταν στα πλαίσια του φλερτ η Holly ρωτά τον σκουπιδιάρη Kit τι δουλειά κάνει.  Αυτός της λέει, κι αυτή τον αποχαιρετά περπατώντας προς τον πατέρα της που της φωνάζει. Στο τέλος της πρότασής της, είναι ήδη μακριά και ο Kit μένει μόνος να της κουνάει το χέρι.

Λίγο μετά, αυτός χάνει τη δουλειά του και αυτή αρχίζει να υποκίπτει στη γοητεία του νεαρού επαναστάτη, που είναι πια cowboy, και στο ρομάντζο του απαγορευμένου. Ο πατέρας της το μαθαίνει και ως τιμωρία πυροβολεί το σκύλο της και αυξάνει τα μαθήματα του πιάνου. Ο κοινωνιοπαθής Kit δολοφονεί τον πατέρα, καίει το σπίτι και σκηνοθετεί το θάνατό τους. Κι εκεί ξεκινούν οι δολοφονίες κι αρχίζει το body count.

At this moment, I didn't feel shame or fear, but just kind of blah, 

like when you're sitting there and all the water's run out of the bathtub.

"Holly"

Χρόνια Πολλά

Fill what's empty. Empty what's full. Scratch where it itches. Είχα αποφασίσει ότι αυτός θα ήταν ο στόχος του 2008. Το είπε τόσο ωραία ο Christian Bale στην ταινία. (Το είπε και η Δούκισσα του Windsor αλλά αυτό το έμαθα μετά κι αυτός είναι κι όμορφος.) Φέτος που αλλάζω δεκαετία φάνηκε καλός καιρός να αποφασίσω τι θα ψάξω, τι θα αφήσω και τι θα χειριστώ καλύτερα.

Αλλά... όταν κάνουμε σχέδια η ζωή γελά. Η κατα Lennon ζωή, "που είναι αυτό που μας συμβαίνει όταν έχουμε προγραμματίσει κάτι άλλο." Δεν χρειάζεται τόση οργάνωση, απλά γερές δόσεις χαράς, αισιοδοξίας και θετικής σκέψης.

Αλλαγή στόχου, αλλαγή ταινίας, αλλαγή ηθοποιού. Έγραψα υοθτθβε, το urlazy.com με έβγαλε στη σωστή σελίδα και βρήκα ένα καλύτερο στόχο:

Εύχομαι σε όλους ένα χρόνο παιχνιδιάρη και μια ζωή που να κλείνει συνωμοτικά το μάτι. :-)

... shake dreams from your hair... choose the sign of your day...

awake

shake dreams from your hair, my pretty child, my sweet one

choose the day, and choose the sign of your day,

the day's divinity, first thing you see.

a vast radiant beach and cool jewelled moon

couples naked race down by its quiet side

and we laugh like soft, mad children,

smug in the woolly cotton brains of infancy.

the music and voices with all around us.

choose, they croon, the ancient ones, the time has come again.

choose now, they croon, beneath the moon, beside an ancient lake.

enter again the sweet forest.

enter the hot dream, come with us.

everything is broken up and dances.

indian scattered on dawn's highway bleeding.

ghosts crowd the young child's fragile eggshell mind.

we have assembled inside this ancient and insane theatre

to propagande our lust for life and flee the swarm of wisdom's restraints.

the barns are stormed, the windows kept

and only one of all the rest

can dance and save us from the divine mockery of words.

music inflames temperament.

oh, great creator of being

grant us one more hour

to perform our art and perfect our lives.

we make great golden combinations.

when a true king's murderer has been allowed to roam free

a thousand magicians arise in the land.

where are the feasts we were promised?



(after a few seconds in the end of the recording Jim says :

"thank you oh lord for the white blind light

thank you oh lord for the white blind light

a city will rise from the sea

i had a splitting headache

from which the future is made")

Μπιριακό μεταμεσονύκτιο παραλήρημα

Δεν υπάρχει λύπη ε; Ούτε χαρά, ούτε πόνος ούτε πόθος. Η θλίψη είναι επιλογή μας. - Γιατί την επιλέγουμε όλοι όμως, αυτό γιατί δεν το εξηγά ο φιλόσοφος; Μόνο την αρετή κυνηγούμε εμείς. - Εμείς δεν εννοεί εμάς, ούτε τους σκλάβους του.

Κι αυτό το "η συνήθεια που μας διδάσκει αυτο που θα έπρεπε να μας είχε διδάξει εξαρχής η λογική μας, δηλαδή ότι αυτά που μας συνέβησαν δεν ήταν και τόσο τρομερά όσο είχαμε πιστέψει " τι ψυχρό και στωικό που είναι;

Όλα μα όλα, είναι θέμα αντίληψης και η λύπη δεν είναι κάτι το φυσικό αλλά κάτι κενό περιεχομένου. Το να λυπηθούμε είναι απόφασή μας.

Τελικά είναι εκνευριστικό, σπαστικό και πολύ συγκινητικό... να διαβάζεις το λατινόφιλο ελληνογενές παραλήρημα του Κικέρωνα για το φάρμακο της λύπης. Αρχίζεις με την εντύπωση ότι διαβάζεις ένα σπουδαίο φιλόσοφο και τελειώνεις καταλαβαίνοντας ότι διάβασες ένα γέροντα που προσπαθούσε να ξεπεράσει το χαμό της κόρης του.